piątek sierpnia 18 , 2017
Font Size
   

Ścieżka przyrodniczo - dydaktyczna

"Brzegiem jeziora Węgorzyno"


 

 

Ośrodkiem z którego wyprowadzono ścieżkę przyrodniczo – dydaktyczną „Brzegiem jeziora Węgorzyno” jest dawny dwór z parkiem, a obecnie siedziba Ośrodka Szkoleniowo – Wypoczynkowego „LĘŚNY DWÓR”.

Park położony jest nad brzegiem jeziora i ma naturalny charakter. Tworzą go liczne klony pospolite i graby dużych rozmiarów, a z rzadka dęby i pojedyncze egzemplarze gatunków obcego pochodzenia jak choiny kanadyjskie, cis, żywotniki, jedlica (daglezja) i kasztanowiec.

Szczególnie wrażenie robi pomnikowy, bardzo stary, potężny klon pospolity. Zmurszały, dziuplasty i obłamany, stojąc powoli zamiera.

W pobliżu utworzono miejsce postojowe pomiędzy smukłymi sosnami jako punkt wyjścia na ścieżkę przyrodniczo – dydaktyczną. Drewniane ogrodzenie otacza kilka stołów i ław pod daszkami, a z boku bramy wejściowej umieszczono dużą tablicę informacyjną – objaśniającą z planem całej ścieżki. Zaznaczono tam wszystkie tablice tematyczne wg kolejnych numerów. W obrębie postoju jest tablica informująca o obowiązujących zasadach zachowania się lesie.

Otoczenie postoju i skraj lasu porastają liczne gatunki drzew i krzewów: leszczyna, grab, jarząb, klon pospolity, świerk, czarny bez.

Na lewo od bramy stoi tablica nr 2 przedstawiająca fotografię kilku gatunków ptaków. Informuje również o praktycznej ochronie przez zawieszanie budek lęgowych, których kilka sztuk różnego typu rozmieszczono na pobliskich drzewach.

Aby zapoznać się z treścią tablicy dydaktycznej nr 1, należy cofnąć się kilkadziesiąt metrów w kierunku leśniczówki Sulęczyno. Temat „Las bez końca” jest tam przedstawiony jako krótka informacja edukacyjna o podstawach leśnej gospodarki hodowlanej.

Kontynuacja realizacji programu ścieżki wiedzie poprzez miejsce postojowe w kierunku jeziora, schodkowym zejściem po stromym leśnym zboczu. Po lewej stronie początku zejścia rośnie pochodząca z Ameryki Północnej sosna wejmutka, a po prawej klon pospolity w widlastym pniem. Schody prowadzą w dół do drogi leśnej biegnącej od dworu brzegiem jeziora Węgorzyno. Na tym odcinku jest ona obsadzona jedlicami (daglezjami) tworzącymi rodzaj alei. Leśno – parkowe otoczenie współtworzą dorodne modrzewie, graby, buki, a w ubogim runie przeważają podagryczniki.

Kierując się w prawo dochodzimy do tablicy dydaktycznej nr 3, która informuje szczegółowo o jedlicy zielonej. Jest to gatunek egzotyczny pochodzący z zachodniej części Ameryki Północnej, żyje ponad 700 lat i stanowi przykład introdukcji – wprowadzania obecnego gatunku do polskich lasów ze względów gospodarczych.

Podążając dalej drogą w wyznaczonym kierunku, widzimy po obu stronach gęstwinę krzewów i drzew. Po lewej na zboczu jeziora rosną liczne graby i klony, a na skraju brzegu – olchy, drzewa miejsc bardzo wilgotnych. Po prawej stronie rośnie las sosnowy z domieszką (szczególnie na skraju drogi) leszczyn, jarząbów, grabów, dębów i nielicznych brzóz brodawkowatych. Runo tworzą jeżyny, szczawik zajęczy, niecierpki i z rzadka różowo kwitnące bodziszki.

Wiosną i na początku lata słychać tu liczne głosy i śpiew ptaków: kosów, zięb, rudzików i pełzaczy leśnych.

W miejscu z przerzedzonym drzewostanem otwiera się widok na fragment jeziora. Ustawiona tam tablica nr 4 przedstawia ptaki wodne, które w różnych porach roku można tam zobaczyć, np. na początku lata parę perkozów dwuczubych z młodymi, które nurkują za rybami i wydają donośne gardłowe odgłosy.

Nieco dalej rozpościera się sztucznie odsłonięty, rozległy widok na główną część jeziora Węgorzyno w kierunku północno – wschodnim. Umieszczono tam tablicę informacyjną nr 5.

 



Po lewej stronie rośne leśna, drzewiasta wierzba iwa, ważny gatunek domieszkowy stanowiący o tzw. bioróżnorodności. Podziwianie widoku w tym miejscu ułatwiają ławki osłonięte z tyłu sosnami i grabami. Na zboczu zwracają uwagę liczne kępy paproci narecznicy samczej. W pobliżu odzywają się ptaki: wrona, zięba, bogatka, pełzacz, strzyżyk, gil i sójka, a nad powierzchnią jeziora może przelatywać kormoran. Powierzchnię wody znaczą często kręgi fal pozostawione przez żerujące ryby i nurkujące perkozy.

Ścieżka konsekwentnie prowadzi dalej nad brzegiem jeziora. Jego strome zbocza porastają liczne, dużych rozmiarów buki. Jest to drzewostan naturalny i charakterystyczny dla tego siedliska i regionu przyrodniczo – geograficznego.

 

Bliżej skraju drogi rosną także dęby, jarząby, leszczyny i świerki, które nieco dalej występują w większej ilości. Należy zwrócić uwagę, że świerk w tej części Polski jest gatunkiem geograficznie obcym, wprowadzonym przez leśników ze względów gospodarczych.

W p. 6 tematem edukacji są zagrożenia lasów, ilustrowane fotografiami owadów szkodliwych oraz przedstawione są różne rodzaje pułapek. Dalej po lewej stronie drogi rośnie pomnikowych rozmiarów, rozwidlony klon pospolity.

 


 

 

 

 



Docieramy do tablicy nr 7 na której zamieszczono podstawowe dane buka zwyczajnego. W tle kilka okazałych ale jeszcze nie pomnikowych wymiarów drzew tego gatunku. Tu uwaga: za pomnikowy wymiar przyjmuje się obwód pnia na wysokości tzw. pierśnicy (1,3 m), który dla buka wynosi 300 cm.

W pobliżu śpiewa zięba. Na obrzeżu przy drodze rosną graby, a nieco głębiej duży klon pospolity z licznym podrostem, gatunek ważny jako drzewo parkowe i alejowe.

Zmierzamy do punktu nr 8. W otoczeniu drzewostan tworzą grupy modrzewi i świerków. Część drzew zaznaczona jest żółtym pasem. Tak zaznacza się gospodarczy drzewostan nasienny, a nasiennictwo i selekcja leśna opisane są na tablicy.

Dochodzimy do drewnianego pomostu, który poprzez grząski nadbrzeżny ols, prowadzi na skraj jeziora. Tablica nr 9 zamieszczona przy wejściu na pomost, objaśnia rodzaje siedlisk leśnych ze szczególnym uwzględnieniem drzewiastego, mokradłowego zespołu leśnego zwanego olsem.

Po obu stronach pomostu można oglądać liczne gatunki roślin, typowe dla tego rodzaju wilgotnego siedliska: olcha, porzeczka czarna, żółto kwitnąca pępawa błotna, niezapominajka, kaczeniec, manna mielec i turzyca.

Tablica nr 10 ustawiona przy końcu pomostu, przedstawia ilustracje roślin i zwierząt, głównie ryb, występujących w jeziorze. Środowisko jeziorne wraz z żywymi organizmami tworzą złożony ekosystem. Na płyciźnie przy brzegu jeziora rośnie duży płat skrzypu błotnego, a po prawej stronie wyodrębnia się niewielkie skupienie tataraku i turzycy. W czystej wodzie na dnie zalegają liczne skorupy małży – skójki zaostrzonej. Nad jeziorem przelatują mewy śmieszki, a w pobliżu przepływa para perkozów.

Na skraju jeziora przy drodze mijamy jesion – gatunek drzewa dotychczas nie spostrzegany przy ścieżce, a charakterystyczny dla niektórych siedlisk wilgotnych (tzw. łęgowych).

Dochodzimy do tablicy nr 11. Stojące tu ławki ocieniają graby, gatunek charakterystyczny dla grądów. Po prawej rośnie grupa modrzewi, ale dno lasu pokryte jest gęstym podrostem bukowym, świadczącym o naturalnym odnawianiu się tego gatunku na właściwym sobie siedlisku.


 

 

 

 

Dalsza droga prowadzi blisko brzegu jeziora, jest miejscami grząska. Skraj jeziora porastają nadal olchy. Drzewostan na prawym poboczu ma charakter borowy, a złożony jest z sosen i modrzewi.

Kolejna tablica na ścieżce edukacyjnej nr 12 zatytułowana „Rośliny runa”, właściwie przedstawia runo leśne, na które składają się rośliny zielone, krzewinki i mchy oraz odrębna kategoria organizmów – grzyby, które stanowią swoisty, bardzo ważny składnik ekosystemów leśnych. Po lewej stronie mijamy bardzo duży jesion wyniosły zaznaczony tzw. strzałą piorunową lub mrozową. W pobliżu można zauważyć pełzacze, kosy i kowaliki. Nieco dalej na olszy zawieszona jest budka dla ptaków z dużym otworem dostosowanym do zasiedlenia przez sowy, gołębie siniaki lub gągoły – kaczki gnieżdżące się w dziuplach.

Po stronie prawej na brzegu lasu, ponownie pojawiają się duże pojedyncze buki i bujany podszyt bukowy, a w głębi sosny i modrzewie z gęstym niższym piętrem drzewostanu, złożonym głównie z grabów i buków.

Docieramy do skrajnego punktu nr 13 na numerycznej trasie ścieżki dydaktyczno – przyrodniczej. Tablica informuje o ochronie gatunkowej roślin. Miejsce otoczone jest grupą świerków z charakterystycznie ubogim runem, gdzie dominuje szczawik zajęczy.

 

 

 

 

 

Cofając się skosem do punktu 14 mijamy po lewej stronie drzewostan świerkowy z podszytem bukowym. Tablica przedstawia kilka gatunków owadów pożytecznych, uznanych przez leśników za sprzymierzeńców.

Z tego punktu na trasie ścieżki wskazane jest dojście dla zainteresowanych „tam i z powrotem” do projektowanego rezerwatu przyrody „Mechowiska Sulęczyńskie”, jednego z cenniejszych obiektów w tym regionie ze względu na bogactwo rzadkich i chronionych gatunków roślin oraz typ siedliska.

Tablica nr 15 w pobliżu postoju przedstawia zwierzynę łowną. Widnieją na niej fotografie dzika, sarny, lisa, jelenia, borsuka, bażanta i kuropatwy. Tablica mówi też o dokarmianiu zwierząt. Na pobliskich drzewach rozmieszczono również tutaj kilka budek dla ptaków.

 

 

 

 

Całość trasy zamyka tablica nr 16, która przedstawia ochronę lasu przed zwierzyną. W formie graficznej i opisowej przedstawione są metody ochrony młodych siewek i sadzonek przed zwierzętami leśnymi.

 

- długość trasy : 2 km (16 punktów)

- trasa : wzdłuż południowego brzegu jeziora Węgorzyno

 

Tablice informacyjne:

rozmieszczenie tablic :


 

 

Informacje zaczerpnięte z : Informatora Gminy Sulęczyno – 2004 – wydanego w ramach realizacji projektu: Ścieżka przyrodniczo – dydaktyczna „Brzegiem jeziora Węgorzyno” sfinansowanego przez ARiMR, Nadleśnictwo Lipusz i Gminę Sulęczyno – wyd. Nowator Kartuzy oraz Informatora „Sulęczyno i okolice dla aktywnych” – 2010

Gminny Ośrodek
Kultury w Sulęczynie

ul. Zielona Droga 1
83-320 Sulęczyno
tel 58 684 - 20 - 57
gok@goksuleczyno.gdan.pl

Dyrektor: Zarzycki Zbigniew
dyrektor@goksuleczyno.gdan.pl

NIP: 589-17-79-794

Regon: 192810282

Nr konta : Bank Spółdzielczy w Sierakowicach Oddział Sulęczyno
79 8324 0001 0040 9526 2000 0010

Zapraszamy na :

alt

alt

alt


GMINA SULĘCZYNO
Urząd Gminy
Sulęczyno

ul. Kaszubska 26
83-320 Sulęczyno

tel 58 685 - 63 - 63

fax 58 685 - 63 - 98

info@bip.suleczyno.pl

www.suleczyno.pl


Dyrektor: Zarzycki Zbigniew
dyrektor@goksuleczyno.gdan.pl

Ile osób na stronie

Naszą witrynę przegląda teraz 30 gości